چون روز قيامت مي رسد براي فاطمه(س) قبه اي از نور برپا ميشود و حسين(ع) در حالي كه سر بريده ي خود را در دست دارد به صحراي محشر مي ايد. چون فاطمه(س) حسين(ع) را مي بيند فريادي ميزند كه تمام فرشتگان مقرب و پيغمبران مرسل از گريه ي او به گريه در مي ايند. پس از ان خداوند متعال حسين(ع) را به بهترين صورتي براي فاطمه(س) ممثل مي كند و حسين در حالي كه سر بر بدن ندارد با كشندگان خود مخاصمه مي نمايد. و خداوند كشندگان او و كساني كه اماده ي كشتن او شدند و انان كه در قتل او شركت داشتند همه را نزد فاطمه(س) جمع ميكند. چون حاظر شدند من فرد فرد انها را مي كشم باز زنده مي شوند. اميرالمومنبن(ع) انها را به قتل مي رساند سپس زنده مي شوند. حسن(ع) انها را ميكشد باز زنده مي شوند. حسين(ع) انها را ميكشد سپس زنده مي شوند. هر كدام از ذريه ي(ياران) ما يك مرتبه انها را به قتل مي رساند. در اين هنگام غضب ما بر طرف ميشود و اندوهها فراموش مي گردد. پس از ان امام صادق(ع) فرمود: خدا رحمت كند شيعيان ما را. به خدا قسم در مصيبت ما شريكند به واسطه ي حزن و حسرت طولاني انها