فرزند امام حسين عليه السلام ؛ عبدالله بن الحسين فرزند ام اسحاق دختر قسامه بن طي. عبدالله كودك شيرخواري بود كه در ظهر عاشورا چشم به جهان گشود و از تولد تا شهادتش شايد بيش از يك ساعت نگذشت امام حسين پس از شهادت تمام ياران و اصحاب به سوي خيمه ها رفت و از اسب پياده شد و بر در خيمه نشست. نوزاد (عبدالله)راكه در همان ساعت به دنيا آمده بود به دستش دادند و حضرت در گوش او اذان گفت، سپس طفل را در دامن نهاد و زبان مبارك را در دهان او برد و كامش را برداشت همين كه خواست براي وداع نوزادش را ببوسد عبدالله بن عقبه‌الغنوي تيري بر گلوي نازك كودك كشيد و او را به خونش آغشته ساخت

علي بن الحسين الاصغر (علي اصغر)

 گفته نگفته

اين چه حزني است نهفته در نام تو كه بي اختيار ، دلها را مي شكند و اشك را در پشت پلكهاي بي قرار مي كند ؟

اين چه غم شگرفي است كه تداعي خاطره مقدس تو بر قلبها مي نشاند و جگر ها را خواه و نا خواه به آتش مي كشاند ؟

آدم (ع) كه براي پذيرش توبه خويش خدا را به اسماء حسناي او سوگند مي داد وقتي به نام تو رسيد ـ يا قديم الاحسان بحق الحسين ـ بي اختيار دلش شكست و براي اولين با حضور اشك را در چشمهايش تجربه كرد ، از جبرئيل پرسيد كه چه سري است در ايننام كه فرق دل را مي شكافد و آسمان چشم را باراني مي كند ؟

آنگاه كه جبرئيل (ع) مصيبت عاشوراي تو را بيان كرد آدم سير گريست و تازه پي به راز « اني اعلم ما لاتعلمون » خداوند برد.

آري اين گريه دست ما نيست . اختيار اشك در اين مصيبت با ما نيست. ما براي ثواب گريه نمي كنم ، چه كسي مي تواند براي ثواب گريه كند ؟ گريه كردن بال بسته مي خواهد، گريه كردن دل شكسته مي طلبد ، ما دق مي كنيم اگر براي تو گريه نكنيم .

دل ما از سنگ هم كه باشد در مصيبت تو ، نه مي شكند كه خون مي شود ، كدام سنگ را روز عاشورا از زمين برداشتند و دلش را خونين نديدند ؟

دل ما چگونه خون نباشد از اين مصيبت جانسوز ؟

چگونه مي شود كه تو بر فراز قله ي حقيقت بايستي و فرياد بزني :« هل من ناصر ينصرني » و ما در حسرت اين چهارده قرن عقب ماندن از كلام تو ، در حسرت چهارده قرن ديرتر رسيدن به عاشوراي تو ، در حسرت چهارده قرن ديرتر شنيدن فرياد استمداد تو ، در خويش مچاله نشويم ؟

آنها كه يك روز ديرتر به عاشوراي تو رسيدند مگر نه تا آخر عمر در آتش حسرت گداخته شدند ؟

اين « يا ليتنا كنا معك » به خدا تعارف نيست ، ما چهارده قرن در عدم ، از غم اين عقب ماندگي خويش خون دل خورده ايم . تو در پاسخ زينب كه در آخرين لحظات وداع عرضه داشت :« اعزمت للموت » گفته باشي : « چگونه عزم مرگ نكند آن كس كه ميان خيل كفار بي ياور مانده است ؟» و ما آتش نگيريم از اين كلام ؟

تو به قمر بني هاشم گفته باشي « الان انكسر ظهري و قلت حليتي » و پشت آسمان نشكند و قلب اضطرار از هم ندرد ؟

چگونه ممكن است تو به سكينه گفته باشي :« لا تحرقي قلبي » و قلب ما از آتش نهفته در تك تك حروف اين كلام خاكستر نشود ؟

سجاد تو ، اين معناي ايه فاستقم ، اين آميزه جهانسوز زنجير و استخوان و صبر ، بر در دروازه شام گفته باشد:« يا ليت امي لم تلدني » و ما از شرم زنده بودن خود نميريم ؟

زينب تو ، اي آبروي صبر ، دستهاي استيصال بر سر نهاده باشد و در بلنداي اضطرار ضجه زده باشد که ... « اما فيكم مسلم »، و ما بعد از اين سؤال جگر سوز زيستن را بتوانيم ؟

تو پاره جگر خويش را بر دست گرفته باشي و خون ان عزيز خداوند را به آسمان پاشيده باشي و گفته باشي :« آنچه اين مصيبت را بر من آسان مي كند در نظر معشوق بودنِ آن است » و ما تحمل اين مصيبت كه بالهاي ملائك را از اشكهايشان تر كرد چگونه بتوانيم ؟